Wat bepaalt een goede verblijfsregeling?

• Een verblijfsregeling wordt opgesteld in het belang van de kinderen. Het beantwoordt aan de behoeften van het kind.

• Een verblijfsregeling wordt opgesteld wanneer beide ouders het ouderlijk gezag uitoefenen.

  Samen het ouderlijk gezag uitoefenen veronderstelt dat ouders nog “samen” ouders kunnen zijn. Vooral bij heel jonge kinderen en korte opeenvolgende verblijfslocaties, mogen de ouders niet in een hoog conflictueuze relatie zitten. De verblijfsregeling moet praktisch haalbaar zijn voor de ouders.

• Het belang van de kinderen ?? waar zouden kinderen belang bij kunnen hebben? wat hebben kinderen nodig?

  • regelmatig conflictloos contact met beide ouders, een fijne tijd samen met elke ouder

  • veiligheid, zorgeloosheid , vrije tijd na school (geen uren in de auto elke dag)

  • er wordt rekening gehouden met de leeftijd van de kinderen, de verschillende noden tijdens verschillende ontwikkelingsfases (het tijdsbesef evolueert met de jaren, nood aan de nabijheid van vrienden tijdens de puberteit).

  • belang van de primaire hechtingsfiguur voor heel jonge kinderen

  • specifieke noden en eigenheid van elk kind

  • beschikbaarheid van een netwerk voor extra hulp en zorg

• Lectuur : “Een week mama, een week papa? wat de kinderen echt nodig hebben”, Claire Wiewauters,

Richtlijn uit de hechtingstheorie

De hechtingstheorie gaat uit van de vaststelling dat een jong kind “gehecht” is aan een primaire verzorger. Het jonge kind komt gemakkelijk tot rust bij de primaire verzorger, zo ontlaadt het de stress en emoties die het groeien met zich meebrengt, de primaire verzorger reageert snel en adequaat op de verzorgings- en reguleringsnoden van het jonge kind. Vaak heeft het kind één primaire hechtingsfiguur de eerste levensjaren; vanaf een jaar of drie gaat het kind zich gemakkelijk ook hechten aan andere “zorg”figuren.

Een kind is best niet langer gescheiden van zijn of haar hechtingsfiguur dan het aantal dagen dat het kind jaren oud is.

(Jan Piet de Man)